Kırmızı-Beyaz ve Siyah : Türk Futbolunun En Acı Sayfası 20 Ocak 1989

Hedef Malatya, Durak Ebediyet

1980’li yılların sonu, Samsunspor için sadece başarılı bir dönem değil, aynı zamanda bir rüyanın yaşandığı yıllardı. Tanju Çolak’lı günlerin hemen ardından kurulan bu kadro, Türkiye 1.Lig’inin en iddialı ekiplerinden biri haline gelmişti. Güçlü oyuncu yapısı, disiplinli futbol anlayışı ve şampiyonluk hedefiyle yola çıkan Samsunspor, Anadolu’dan çıkan büyük bir futbol hikâyesi yazıyordu.

1988–1989 sezonunda da tablo farklı değildi. Kırmızı-beyazlı ekip, zirve yarışının içinde, Malatya deplasmanına umutla hazırlanıyordu. Kimsenin aklında kötü bir ihtimal yoktu. Çünkü bu sadece bir deplasman yolculuğuydu; her hafta yapılan, alışılmış bir lig rutiniydi.

Ancak 20 Ocak 1989 sabahı saatler 09.30’u gösterdiğinde, Samsunspor kafilesini taşıyan 55 DU 637 plakalı kulüp otobüsü Havza ilçesi yakınlarında karşı yönden gelen 61 AC 535 plakalı kamyonla çarpıştı. Çarpışmanın etkisiyle otobüs kontrolden çıktı ve uçuruma yuvarlandı. O an, Samsunspor tarihinin ve Türk futbolunun en karanlık anlarından biri olarak kayda geçti.

Bu feci kazada Samsunspor, üç futbolcusunu, teknik direktörünü ve otobüs şoförünü kaybetti. Hayatta kalanlar ise ağır yaralarla yaşam mücadelesi verdi.

Kazanın Ardından: İlk Yardım ve Dayanışma

Kaza sonrası yaşananlar, Türk futbolunun belki de en onurlu dayanışma örneklerinden birine sahne oldu. Samsunspor otobüsünün hemen arkasından, Diyarbakırspor deplasmanına gitmekte olan Çarşambaspor kafilesi geliyordu. Kazayı gören Çarşambasporlu yönetici, futbolcu ve görevliler, hiç düşünmeden durdu.

Yaralı Samsunsporlu futbolcular ve görevliler tek tek otobüsten çıkarıldı. Havza Devlet Hastanesi’ne taşındılar. Çarşambaspor kafilesindeki birçok isim kan verdi, saatlerce hastanede bekledi. O gün rekabet, forma renkleri ve lig hesapları bir kenara bırakıldı. Sahada rakip olanlar, hayatın içinde kardeş oldu.

Kazadan kurtulan birçok Samsunspor mensubu, ağır yaralarla ya da kalıcı sakatlıklarla yaşamlarına devam etmek zorunda kaldı.

Ligin Onur Şampiyonu

Bu büyük facianın ardından Samsunspor için lig artık ikinci plandaydı. Kulüp, 1988–1989 sezonuna devam edemedi. Kalan tüm karşılaşmalarında hükmen 3-0 mağlup sayıldı. Ancak Türkiye Futbol Federasyonu, yaşanan bu benzersiz trajedi karşısında özel bir karar aldı.

Samsunspor ligden düşürülmedi ve o sezon “Ligin Onur Şampiyonu” ilan edildi. Bu karar, futbolun sadece skorlarla değil, vicdanla da ilgili olduğunu gösteren nadir örneklerden biri olarak tarihe geçti.

Yitip Giden Canlar

Nuri Asan – Bir Hocadan Fazlası

Samsunspor’un teknik direktörü Nuri Asan, sadece bir futbol adamı değil; kulübün hafızasıydı. Oyuncularına bir baba gibi yaklaşan Asan, bu yolculuktan geri dönemedi. Bugün Samsunspor tesislerinin onun adını taşıması, bu bağlılığın en somut göstergesidir.

Muzaffer Badalıoğlu – Sessiz Kahraman

Sahada çalışkanlığıyla tanınan Muzaffer Badalıoğlu, formasını teriyle ıslatan bir futbolcuydu. Genç yaşta aramızdan ayrıldı ama adı, Samsunspor tarihine onurla kazındı.

Mete Adanır – Kıbrıs’tan Samsun’a Uzanan Hayal

Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti’nin yetiştirdiği en önemli futbolculardan biri olan Mete Adanır, Samsunspor formasıyla büyük hedefler kuruyordu. O hayaller, Havza yolunda yarım kaldı.

Zoran Tomiç – Yabancı Değil, Bizden Biri

Samsunspor’un Yugoslav oyuncusu Zoran Tomiç, kısa sürede camianın sevgisini kazanmıştı. Kazadan yaralı olarak kurtulsa da hastanede hayata gözlerini kapadı. Onun ölümü, acının sınır tanımadığını bir kez daha gösterdi.

Asım Özkan – Direksiyon Başındaki Emek

Yıllarca takımı güvenle taşıyan şoför Asım Özkan da bu kazada hayatını kaybetti. O da Samsunspor’un görünmeyen ama vazgeçilmez parçalarından biriydi.

Kurtulan Devler

Bu kazadan sağ çıkanlar, hayata bambaşka bir yerden tutundu. Kimi sahalara veda etti, kimi başka acılarla yaşamayı öğrendi.

• Emin Kar: Ağır yaralanarak belden aşağısı felç kaldı. Futbolculuk hayatı sona erdi. Yıllar sonra Samsunspor Başkanlığı yaptı. 2021 yılında hayata veda etti. Emin Kar 2015 yılında verdiği bir röportajda şunları söylemişti.

“26 yıldır o 3 saniyeyi hiç unutmadım…”

"Sisli ve puslu bir havaydı, kar vardı. Otobüsün zincirini çıkarttık. Çünkü Havza'da zincirle gidecek kadar yerde kar yoktu. Şoförümüz rahmetli Asım Özkan ağabey, çok tecrübeli bir insandı. Karşıdan gelen kamyon şoförünün hatasıydı ve bize gelip çarptı. Diğer futbolcu arkadaşlarım uyuyordu ama ben en arkadaki 4'lü koltukta yolu izliyordum. Kazayı saniye saniye gördüm. Özelikle son 3 saniyeyi 26 yıldır unutamadım. İnanılmaz bir panik vardı otobüsün içinde. Zaten gözümü günler sonra hastanede açtım. Bir futbolcuyken artık tekerlekli sandalyede hayatımı sürdürüyorum. Eşimin ve çocuklarımın desteği sayesinde tekrar yaşamayı öğrendim."

• Erol Dinler: Bir kolunu kullanamaz hale geldi, futbol hayatı erken bitti.
• Şanver Göymen: Yaralarına rağmen sahalara dönmeyi başardı.
• Orhan Kılınç: Futbola devam etti, ancak 1994 yılında başka bir trafik kazasında hayatını kaybetti.
• Kasım Çıkla: Mücadeleden vazgeçmedi, futbola devam etti.
• Fatih Uraz: Yaralarına rağmen kariyerini sürdürdü.
• Burhanettin Beadini: Yaşadığı travma sonrası futbolu bırakmak zorunda kaldı.
• Yüksel Öğüten: Sahalara dönerek futbol hayatına devam etti.
• Uğur Terzi: Kazadan sonra yeniden ayağa kalktı.
• Yüksel Özan (Menajer): Yaralı kurtuldu.
• Halil Albayrak (Malzemeci): Ağır yaralar nedeniyle malulen emekli oldu.

Samsunspor Neden Kırmızı-Beyaz-Siyah?

Kazanın ardından kulüp yönetimi, tarihi bir karar aldı. Samsunspor’un simgesi olan kırmızı ve beyaz renklere, yasın ve hatırlamanın rengi siyah eklendi. Bu, geçici bir tercih değil; kalıcı bir hafıza kararıydı.

Siyah renk, Samsunspor armasına ve formalarına işlendi. O günden sonra Samsunspor sadece bir futbol kulübü değil, aynı zamanda bir anma geleneğinin temsilcisi oldu.

Kulüp tarafından yapılan açıklamalara göre bu miras her sezon yaşatılmaya devam ediyor. Özellikle üçüncü formalar, bu acının ve hafızanın sembolü olarak tasarlanıyor. 2019–2020 sezonunda, kazanın 30. yılına özel olarak tamamen siyah bir forma tanıtıldı. Başkan Yüksel Yıldırım, bu formayı “toplumsal sorunlara dikkat çeken bir proje” olarak tanımladı.

Sonuç

O sezon Samsunspor sahaya çıkamadı. Resmiyette ligde kaldı ama gerçekte çok daha büyük bir unvan kazandı. Halkın kalbinde şampiyon oldu.

Bugün Samsun’a yolu düşen her futbolsever, Nuri Asan Tesisleri’ndeki o anıtın önünde durur. Çünkü o otobüs hâlâ o yoldadır. Ve o futbolcular, hâlâ bizimledir.